Жывая рэакцыя

З 2010 года на базе сталічнага Новага тэатра дзейнічае клуб “Сябры Новага тэатра”. Ён быў створаны па ініцыятыве галоўнага адміністратара тэатра Аляксандра Навумавіча Хаета, а вядзе яго ўсе гэтыя гады майстар сцэны, драматург, тэатразнаўца Ігар Анатольевіч Падлівальчаў. Нягледзячы на не такі ўжо і вялікі ўзрост, клуб можа пахваліцца немалымі дасягненнямі, а галоўнае — сябрамі, якіх паспеў набыць за гэты час. Яго сябры — гэта найперш установы адукацыі, ад дзіцячых садоў да ўніверсітэтаў. Дашкольнікі, многія са школьнікаў і нават са студэнтаў менавіта праз клуб упершыню далучаюцца да тэатра, робяць першы крок у гэты храм і першыя спробы спасцігнуць гэтую рэлігію. Такім чынам Новы тэатр непасрэдна выконвае адукацыйную і выхаваўчую функцыі тэатра, а таксама выхоўвае свайго гледача.

Аўтар гэтых радкоў і раней ужо быў знаёмы з клубам “Сябры Новага тэатра”. Напрыклад, некалькі гадоў назад мне давялося тут прысутнічаць на тэатральным паказе выключна для студэнтаў Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка. Ужо і не памятаю, які тады ішоў спектакль, але выразна запомнілася схема: студэнты запаўняюць залу, перад спектаклем на сцэну выходзіць Ігар Падлівальчаў, коратка ўводзіць гледачоў у будучае дзейства (хто аўтар п’есы-арыгінала, хто рэжысёр спектакля, чаму вырашылі ўзяцца за гэтую тэму і інш.), адбываецца непасрэдна сам прагляд, а потым, пасля спектакля, пачынаецца вялікая-вялікая дыскусія з удзелам і самога Ігара Падлівальчава, і рэжысёра з артыстамі і — мабыць, гэта і ёсць самае галоўнае — студэнтамі-гледачамі, якія сыплюць і сыплюць свае пытанні тым, хто сядзіць на сцэне. Потым ужо ва ўніверсітэце многія студэнты атрымлівалі творчыя заданні ад сваіх выкладчыкаў паразважаць на тыя або іншыя тэмы, закранутыя ў спектаклі і суадносныя з пытаннямі, якія яны вывучалі па ўніверсітэцкай праграме.

Але тое былі студэнты, сталыя ці часовыя рэзідэнты Мінска… А 17 сакавіка мне давялося стаць сведкам, як на падобнае ж мерапрыемства ў рамках дзейнасці клуба “Сябры Новага тэатра” прыехаў цэлы дэсант дзесяцікласнікаў і адзінаццацікласнікаў з Вілейкі на пяці аўтобусах (усё ж 185 чалавек!), не толькі са сваімі настаўнікамі, але нават і з начальнікам аддзела адукацыі, спорту і турызму Вілейскага райвыканкама Аляксандрам Часлававічам Пуцейкам. Тэмай сустрэчы ў той дзень было “Вяртанне забытых літаратурных імён”. А для паказу і наступнага абмеркавання старшакласнікам быў прапанаваны спектакль “Каляды” (гарадскі раманс па аповесці “Няўдачніца Анюта” (у арыгінале “Невдашечка Анюта”) Якуба Брайцава; інсцэніроўка Ігара Соніна, рэжысёр-пастаноўшчык Сяргей Кулікоўскі, мастак-пастаноўшчык Марына Шуста, асістэнт рэжысёра Ігар Падлівальчаў, балетмайстар-пастаноўшчык Марына Баранава).

Прадугадваю пытанні чытача: чаму менавіта Вілейка? І што гэта за аўтар такі невядомы — Якуб Брайцаў?

Па парадку трэба адказаць на першае і другое. У абодвух адказах хаваюцца пэўныя “выпадковыя наканаванасці”.


Сяброўства Новага тэатра і сістэмы адукацыі Вілейскага раёна пачалося некалькі гадоў назад, калі да галоўнага адміністратара тэатра Аляксандра Хаета звярнулася жанчына з Вілейкі, каб замовіць тузін білетаў на спектакль для супрацоўнікаў аддзела адукацыі, спорту і турызму Вілейскага раёна. Між іншым яна паведаміла Аляксандру Навумавічу, што начальнік аддзела — вялікі аматар тэатра, і нават не проста аматар, а адданы прыхільнік, можна сказаць, адэ пт, іграе ў трупе Вілейскага народнага тэатра. Аляксандр Навумавіч адразу ж папрасіў рэквізіты і ўжо на наступны дзень патэлефанаваў Аляксандру Часлававічу з прапановай аб супрацоўніцтве. Перамовы ішлі лёгка, бо адбодва адчулі адзін у адным людзей блізкіх, менавіта дзякуючы любові да тэатральнага мастацтва. Тады, у 2016 годзе, і быў заключаны першы дагавор паміж Новым тэатрам і аддзелам адукацыі, спорту і турызму Вілейскага раёна аб супрацоўніцтве ў рамках праекта “Свет тэатра” клуба “Сябры Новага тэатра”. Каардынатарам праекта стала настаўніца рускай мовы і літаратуры сярэдняй школы № 3 Вілейкі Алеся Аліеўна Ваўчкова. 185 старшакласнікаў з Вілейкі і Вілейскага раёна (з 5 гарадскіх школ і гімназій і 5 сельскіх школ) атрымалі ўнікальную магчымасць на працягу 2016/2017 навучальнага года паглядзець шэраг спектакляў у Новым тэатры (“І чутны толькі гукі паланэза…” па п’есе І.Соніна, “Трыбунал” паводле А.Макаёнка, “Як я стаў…” па п’есе Я.Пуліновіч і інш.), сустрэцца з рэжысёрамі і артыстамі, паўдзельнічаць у цікавых і карысных дыскусіях. І тады ж гэты праект атрымаў афіцыйны статус брэндавага мерапрыемства аддзела адукацыі, спорту і турызму Вілейскага раёна. На сайце аддзела ўся інфармацыя аб праекце так і змяшчаецца — у рубрыцы “Брэндавыя мерапрыемствы”. Сёлетні сезон — ужо другі ў рамках гэтага супрацоўніцтва. Адметна, што да ўдзелу ў ім далучылася яшчэ адна сельская школа раёна, і цяпер у сябрах клуба Новага тэатра ўжо 11 устаноў агульнай сярэдняй адукацыі Вілейшчыны. Іх навучэнцы і прыехалі 17 сакавіка ў Мінск, каб паглядзець у Новым тэатры інсцэніроўку Ігара Соніна паводле аповесці “Няўдачніца Анюта” Якуба Брайцава, папярэдне пазнаёміўшыся з гэтым творам.

Дык вось і адказ на другое пытанне: хто ён, Якуб Брайцаў?

Ігар Падлівальчаў (раскрыем ужо сакрэт: Ігар Сонін — гэта творчы псеўданім Ігара Падлівальчава) расказаў мне, што аднойчы галоўны рэжысёр Новага тэатра Сяргей Кулікоўскі папрасіў яго падшукаць для рэпертуару якую-небудзь малазнаёмую беларускую прозу. Натуральна, Ігар Анатольевіч пачаў гэтыя пошукі з дастаткова багатай хатняй бібліятэкі і, не знайшоўшы там нічога прыдатнага, адправіўся ў кнігарню. А там убачыў кнігу выдавецтва “Рэгістр”: “Якуб Брайцев. Среди болот и лесов” з гучным падзагалоўкам “Першы беларускі раман”. І тады Ігар Анатольевіч міжволі падумаў: “Нешта міма мяне ў гэтым жыцці прайшло. Штосьці не ведаю я такога беларускага пісьменніка, ды яшчэ і аўтара першага беларускага рамана”. Безумоўна, набыў гэтую кнігу, пачытаў яе — і адкрыў для сябе гэтае імя. У цалкам забытага да апошняга часу Якуба Брайцава быў вельмі няпросты лёс. Нарадзіўся на Магілёўшчыне ў сялянскай сям’і, вучыўся ў павятовым вучылішчы ў Клімавічах. Захапленне літаратурай прыйшло з маладых гадоў, і пад уплывам рускіх пісьменнікаў пачаў сам ствараць прозу. Яго аповесць “Багачы” выйшла асобным выданнем у 1889 годзе, але яно стала і апошнім. Усе наступныя буйныя творы, якія напісаў Якуб Брайцаў, — аповесці “Няўдачніца Анюта” і “Дудалева лаза”, камедыя “Бяда цыгана”, раман “Сярод балот і лясоў” і іншыя — не пабачылі свет па той простай прычыне, што ў аўтара не было сродкаў на іх выданне. А, як кажуць, няма кніжак — няма і аўтара. Вось і забыліся пра Якуба Брайцава на цэлае стагоддзе, хаця ў свой час яго прозу высока ацаніў сам Леў Талстой, з сям’ёй якога Якуб Брайцаў сябраваў.


Аповесць “Няўдачніца Анюта” ў інсцэніроўцы Соніна-Падлівальчага рэжысуры Сяргея Кулікоўскага, безумоўна, набыла новае гучанне. Але, як заўважыў Ігар Анатольевіч, прадстаўляючы спектакль вілейскім школьнікам, па сутнасці, праблемы, якія закранаюцца ў ім, засталіся тымі ж, якія падымаў у сваёй аповесці і пісьменнік Якуб Брайцаў. “Адчуванне юнацтва, якое часта проста згарае ў жарсцях, няпростыя адносіны старэйшага і малодшага пакаленняў, праблема выбару паміж пачуццём і абавязкам, паміж паэзіяй і прозай. Гэта ўсё было і 130 гадоў назад, калі пісалася аповесць, гэта ўсё ёсць і сёння. Гэта тое, што не залежыць ад таго, які на дварэ год і які сацыяльны лад пануе ў гэтым годзе. Гэта ўсё — стан душы чалавечай. Вось пра стан душы і пра тое, што з гэтай душой можа адбыцца, мы і зрабілі спектакль”, — сказаў Ігар Падлівальчаў.

Пасля прагляду ад школьнікаў былі пытанні, а пасля пытанняў і адказаў на іх Ігара Падлівальчага была ўрачыстасць. Дыхтоўнымі дыпломамі з удзячнасцю за супрацоўніцтва з клубам “Сябры Новага тэатра” былі ўзнагароджаны начальнік аддзела адукацыі, спорту і турызму Вілейскага райвыканкама Аляксандр Пуцейка і настаўніца вілейскай сярэдняй школы № 3 Алеся Ваўчкова. Памятныя гадзіннікі з выявай фасада Новага тэатра на цыферблаце і запрашальныя білеты на спектаклі тэатра атрымалі навучэнцы 11 “А” класа сярэдняй школы № 3 Мікалай Томкавіч, Дзіяна Траццяк і Дзіяна Чыркіна, аўтары найбольш цікавых водгукаў на спектаклі тэатра, якія яны паглядзелі ў рамках праекта.

А я потым пагаварыў з Алесяй Ваўчковай, каб з першых вуснаў даведацца, што ўсё ж дае школьнікам удзел у праекце клуба “Сябры Новага тэатра”, які канкрэтны з гэтага плён. Я меў з Алесяй Аліеўнай дастаткова працяглую гутарку, але спынюся толькі на трох момантах.

Першы момант. Коля Томкавіч, які атрымаў падарункі за свой цудоўны водгук на спектакль “І чутны толькі гукі паланэза…”, ужо дакладна ведае, што будзе паступаць на фізічны факультэт БДПУ імя Максіма Танка, але пры гэтым вельмі тонка адчувае і любіць паэзію і тэатр, цудоўна дэкламуе вершы, шмат чытае. У Алесі Аліеўны часам пытаюцца: “А вам не крыўдна, што дзеці з такімі данымі сыдуць у канчатковым выніку ў зусім іншую сферу?” На што Алеся Аліеўна толькі паціскае плячыма: “А хіба ж гэта не здорава, калі ў нас будуць такія фізікі, як Коля Томкавіч, — з паэзіяй і тэатрам у душы?”

Другі момант. Алеся Ваўчкова расказала мне пра аднаго дзесяцікласніка Мішу, хлопца яркага і неардынарнага, але з праблемамі ў паводзінах. Тым не менш, калі ў класе аб’явілі, што можна запісацца на праект і паехаць у Мінск паглядзець спектакль, ён зрабіў гэта адным з першых. Настаўнікі хваляваліся: ён не раз ствараў непрыгожыя сітуацыі ў школе, дык а што, калі ён і ў тэатры што-небудзь вытварыць? Але ўзялі. Пасля першай жа паездкі ён неяк раптоўна змяніўся. Падышоў да сваёй настаўніцы і сказаў ёй літаральна такія словы: “Вы ведаеце, Таццяна Сяргееўна, я вырашыў туды заўсёды ездзіць, каб вучыцца іншай культуры паводзін. Там трэба нават размаўляць інакш”.

І, нарэшце, трэці момант, магчыма, самы істотны. У праграме праекта ёсць спектакль “Як я стаў…” па п’есе Я.Пуліновіч “Як я стаў падлюгай”. Расказвае Алеся Ваўчкова: “Гэта сур’ёзны дарослы спектакль. І ў ім ёсць кульмінацыйная сцэна, калі галоўны герой, сучасны малады чалавек, робіць крок да здрадніцтва. У яго на руках аказаліся грошы маладой жанчыны, якая была ў яго закаханая і якая яму давярала. А тым часам адна дзяўчына, зусім яшчэ маладая і абсалютна пустая, якая яму падабалася, неяк сказала, што ёй патрэбны грошы. І ён тут жа адказаў: “А ў мяне ёсць грошы”. Бярэ і аддае чужыя грошы. Вось такое здрадніцтва. Уявіце, ідзе спектакль, у зале абсалютная цішыня, і ў гэты момант здрадніцтва адзін хлопец, які сядзіць у першых радах, дастаткова гучна кажа: “Вось жа гад!” Адразу ж па зале пайшла нейкая хваля, так заўсёды бывае, калі нехта чхне ці кашляне падчас спектакля. Я нават не адразу зразумела, што адбылося, проста адчула нейкае хваляванне ў зале… Пасля спектакля пытаюся ў дзяцей: “Што там у вас такое здарылася?” І яны, смеючыся, мне пра гэта расказваюць. Толькі адзін гэты хлопец, які сказаў “Вось жа гад!”, не смяяўся, бо, відаць, адчуваў сваю віну за тое, што лішняе сабе дазволіў. Так нельга сябе паводзіць у тэатры. Магчыма, і сапраўды, на яго трэба было насварыцца. Але ж гэта была жывая рэакцыя: на яго вачах рабілася подласць, і ён не стрымаўся. Праект клуба “Сябры Новага тэатра” таксама жывы, сапраўдны. Я думаю, што нашы дзеці будуць яшчэ вельмі доўга ўспамінаць усе гэтыя паездкі, якія не пройдуць як нешта пазаштатнае, незаўважанае ў жыцці. Яно абавязкова застанецца”.

Мікола ЧЭМЕР.
Фота аўтара.

P.S. 28 красавіка 2018 года адбудзецца апошні паказ (“Фабрычнае дзяўчо” А.Валодзіна) для старшакласнікаў Вілейскага раёна ў рамках супрацоўніцтва Новага тэатра і сістэмы адукацыі Вілейшчыны ў гэтым навучальным годзе. У наступным годзе ўдзельнікамі праекта будуць ужо навучэнцы малодшых класаў. Пагадненне аб гэтым паміж Новым тэатрам і аддзелам адукацыі, спорту і турызму Вілейскага раёна падпісана.

Водгукі навучэнцаў

Отзыв о спектакле «И слышатся лишь звуки полонеза…» учащегося 11 «А» класса средней школы № 3 Вилейки Николая Томковича

Боже, храни мой край

От бед и невзгод, храни,

Не дай позабыть мне, не дай,

Куда мы идём и откуда шли…

М. Огинский

У всякого человека есть своя личная легенда, которой он должен следовать и ради которой приходит в этот мир. Личная легенда проявляется в воодушевлении, с которым он стремится достичь цели.

У всякого народа есть своя легенда, которая связывает прошлое и настоящее и без которой не будет будущего у этого народа. У многих европейских народов есть легенда о медведе-оборотне, который является символом проклятья для человека, встретившегося с ним.

В основе мистической драмы Игоря Сонина «И слышатся лишь звуки полонеза…» — история-легенда о родовом проклятье, связанном с медведем-оборотнем. А полонез Михаила Огинского «Прощание с родиной» стал лейтмотивом произведения.

Уильям Шекспир писал: «Весь мир — театр. В нём женщины, мужчины — все актёры». Действительно, очень часто наша реальная жизнь напоминает лицедейство. Мы стараемся подстроиться под ситуацию, примеряя различные маски. Мы стараемся казаться лучше или хуже, чем есть на самом деле. А что же театр? Театр — это место, где человек может быть самим собой, где в игре актёров можно увидеть себя со стороны.

Спектакль «И слышатся лишь звуки полонеза…» я смотрел неоднократно. Он близок мне своим патриотическим звучанием. Здесь история Беларуси представлена через призму легенды в образах-персонажах.

Граф Михаил Шемет — бесстрашный патриот и нежный влюблённый. Это основная фигура спектакля. С ним связана легенда о родовом проклятии; он же объект мести и интриг доктора Яна Брэдиса; Михаил является одним из тех людей, которые стремились сохранить память народа, его язык и национальное самосознание; с ним связана история страстной любви, ради которой можно даже умереть.

Уильям Теккерей сказал: «Мир — это зеркало, и он возвращает каждому его собственное изображение». Удачным сценическим воплощением идеи произведения является использование огромного зеркала, за которое уходят герои и исчезают где-то в тёмном зазеркалье. Зеркало — это символическое воплощение течения хода истории. События в спектакле происходят в XIX веке на территории современной Литвы. И речь здесь идёт не только и не столько о любви, сколько об утрате национального, связанного с разделом Речи Посполитой. Многие детали в спектакле работают на развитие национальной идеи: высказывания пастора Виттенбаха о языке, который исчезает; реплика генерала Ростовцева: «Учите русский, пригодится и в вашей Пруссии»; свадьба Михаила и Юлии (используется белорусский вариант обряда; звучат белорусские народные песни).

Свадьба в произведении — это не только соединение двух любящих людей, это ещё и попытка сохранения и продолжения «литвинского рода». Лейтмотивом этой темы и становится полонез Огинского «Прощание с родиной». Он является символом ухода литвинской культуры, литвинских традиций. В начале спектакля полонез чуть слышно напевает сиделка старой графини, а в начале второго действия он становится настоящим вызовом в исполнении Юлии, её сестры Марии и графа Михаила.

Бернард Шоу говорил: «Теперь, когда мы научились летать по воздуху, как птицы, плавать под водой, как рыбы, нам не хватает только одного: научиться жить на земле, как люди». Сегодня нашу планету лихорадит от военных конфликтов, террористических актов, борьбы за деньги и власть. Люди забывают, кто они и откуда. Слова полонеза возвращают нам эту истину:

И от дубрав, и от цветущих спелых трав к свои корням

Вернуться должны, к спасенью души обязаны вернуться.

Во время спектакля я взглянул на себя со стороны и многое понял.

Я за мир! Я против войны, насилия и зла! Я за мечту! За веру! За любовь! За свободу!

Отзыв о спектакле «Три сестры» учащейся 11 «А» класса средней школы № 3 Вилейки Дианы Третьяк

Мне посчастливилось побывать на спектакле по пьесе А.П.Чехова «Три сестры», в котором режиссёр ярко и эмоционально воплотил излюбленную тему Антона Чехова — трагизм судеб обычных людей, запутавшихся в житейских мелочах, а в результате приходящих к печальному финалу.

Я заранее готовилась к спектаклю по пьесе как к чему-то лёгкому, романтическому, смешному. Но встреча с режиссёром развеяла мои фантазии, когда он кратко познакомил зрителей с историей пьесы, спектакля.

Погас свет. Одна секунда, вторая… Поднялся занавес. Умолк зал. На сцене, казалось, никого. Но вдруг мой взгляд упал на лежащую девушку в чёрном. Я испугалась, потом узнала, что это одна из героинь пьесы. Она была худой и бледной, однако красота её поразила меня. Её глаза, её голос проникали в мою душу. Я ловила каждое её слово, движение, вздох.

Реплики Маши будоражили моё воображение. Она была разной. К примеру, когда она смотрела в зал, стоя на краю сцены, поправляя свою чёрную шляпу, Маша представлялась мне роковой женщиной.

Далее мы видим гостиную с колоннами. В зале накрывают стол для завтрака. И здесь я знакомлюсь с её сёстрами — Ольгой, Ириной. Они вспоминают об отце, о своём детстве. Потом к ним приходят гости: Тузенбах, Солёный, Чебутыкин, позже присоединится Вершинин. Разговоры пустые, ни о чём.

Маша сетует, что в городе, в котором не нужен образованный человек, скучно и уныло, хотя все они знают французский, немецкий и английский языки, а Ирина ещё знает и по-итальянски. И всё это лишнее. Ирина очень сильно страдает, чувствует потерю своей мечты, что завтра ждёт её только работа. И она решает всю свою жизнь отдать тем, кому она, может быть, нужна.

Ольга всегда обладала более сильным характером. Она могла взбодрить человека, посочувствовать, с ним вместе страдать.

Три сестры такие близкие и такие разные. И это всё благодаря острому перу Антона Чехова. В конце спектакля мы ощущаем этот трагизм трёх молодых героинь, сочувствуем им, в сердцах утешаем, хотим, чтобы у них всё было хорошо. И хочется им сказать: «Милые сёстры, не плачьте, не страдайте, вы молоды, жизнь ещё не кончена, у вас всё будет хорошо».

Честно говоря, в этом спектакле мне жаль всех героев, кроме Наташи. Наташа жёсткая, бессердечная, знает, что ей нужно, готова на всё ради достижения цели (как с домом!).

А сёстры, несмотря на их доброту, порядочность, образованность, мечтательность, отгорожены от большой жизни, им надо было бы заняться нужными и полезными делами, чтобы мелочи жизни не растаскивали их устремления в будущее, а активнее будили им молодой ум к тому, что надо быть полезными обществу, а не погрязать в его бытовых проблемах. Мне хотелось, чтобы они нашли своё место в жизни, а также своё счастье.

Спектакль удался! Он восхитил меня.

Отзыв о спектакле «И слышатся лишь звуки полонеза…» учащейся 11 «А» класса средней школы № 3 Вилейки Дианы Чиркиной

Когда в начале учебного года учащимся моего класса объявили о новом сезоне нашего любимого проекта, в котором нам предстояло снова окунуться в творческую атмосферу театра, мы несказанно обрадовались. Сразу же началось бурное обсуждение предстоящей поездки, ведь с прошлого года остались только самые светлые воспоминания. К сожалению, количество мест было ограничено, и, чудом избежав драки, мы всё-таки решили, кто из нас поедет на новую постановку. А тем временем я уже заинтересовалась пьесой «И слышатся лишь звуки полонеза…».

Для меня поездка в театр всегда особенная. Мне было интересно узнать абсолютно всё о новой постановке: актерский состав, подробности сюжета и тому подобное. Оказалось, что пьеса написана по мотивам двух произведений — «Медвежья свадьба» А. Луначарского и «Медведь» П. Мериме. Через всю сюжетную линию проходит знаменитый литовский эпос, связанный с историей о медведе-оборотне, который силой завладел женщиной и положил начало проклятому поколению оборотней. В названии упоминается полонез Огинского, что намекало на раскрытие темы патриотизма, отношения к Родине.

И, посмотрев постановку, я не раз вспоминала прекрасную игру актёров. Отличные голоса не могут оставить равнодушными зрительские сердца. Ах, как они танцуют и поют! Отдельного упоминания заслуживает работа режиссёра по пластике. Танец графа Михаила Шемета и его возлюбленной Юлии Ивинской придаёт романтический оттенок постановке, а мелодичное исполнение полонеза Огинского заставляет задуматься о таком чувстве, как патриотизм.

Западными славянами полонез Михаила Огинского «Прощание с Родиной» воспринимается как неофициальный гимн, музыкальное произведение, которое заставляет сильнее биться сердце. Когда в конце второго акта на сцену вышли Мария Ивинская, Каспар Виттенбах и Августа Довгелло и начали исполнять полонез. Без преувеличения, мои глаза наполнились слезами.

— У нас почти нет ярко выраженных положительных и отрицательных героев. Вроде бы Доктор — откровенный негодяй, но и такого можно понять, поставив себя на его место, — комментирует Сергей Куликовский. — С положительными образами тоже не всё просто, у каждого есть недостатки. Даже Шемет не идеа­лен — он вспыльчив, злится, срывается на истерику. Его невеста Юлия, при всех её достоинствах, кажется легкомысленной: один ухажёр ей ноги целует, а замуж она за другого собирается. Мы всех старались рассмотреть с точки зрения человеческой сущности.

Однако я не совсем согласна с этим. Я думаю, что пастор Виттенбах — «сквозной» персонаж. Немецкий ученый-лингвист, автор грамматики литовского языка и сборника литовского фольклора, он — случайный свидетель того, что происходит в поместье. «Что же вы всё на Бога уповаете? А сами-то вы что делаете, люди? Вы стоите на краю пропасти, держите женщину на руках и говорите: «Бог не допустит падения по благости». Да Бог столько допустил!..» То есть Виттенбах проповедует истину, ведет людей к раскаянию. Наверное, из-за своей открытости и наивности, из-за любви к человеку этот персонаж мне понравился больше всего.

Это красивая история любви, ради которой не страшно подвергнуть свою жизнь опасности; история стремления сохранить память народа, его культуру и язык. Всё это сложилось в повествование, в пьесу, которую интересно смотреть, сопереживать героям. Спектакль «И слышатся лишь звуки полонеза…» — настоящее достижение творческого коллектива Нового драматического театра.

Пакінуць каментарый

Ваш электронны адрас не будзе апублікаваны. Абавязковыя палі пазначаны *

*